CD, Tanzprocesz, 2025
Listening and merch here
Contributors:
Mado Anastasiou, violin
Yiannis Argyropoulos, piano, glockenspiel
Nicole Forlida, guitar
Christos Kaltis, bass
Haris Koutsokostas, electronics, balloon
Kostas Pandopoulos, clarinet, recordings
Christos Papageorgiou, violin, bowl, rainstick
Pavlos Wax Pavlidis, saxophone, balloon
Kyriaki Politou, guitar
Paolo Sanna, waterphone
Nikos Veliotis, cello
Lambros Zafeiropoulos, recordings
Agapi Zarda, trumpet, bass
plus
Costis Drygianakis, everything else
Crafted between October 2020 and February 2024;
premiered March 3, 2024, TV Control Centre, Athens, presented by Stellage
Published by Tanzprocesz, France, Sep. 8, 2025
Interview with Giannis Papaioannou for the Avopolis Music Portal (in Greek)
Σαν να περπατάς σε μια πόλη που σιγοψιθυρίζει τις μυστικές της ιστορίες∙ κάθε ήχος, κάθε ηχητικό απόσπασμα της καθημερινότητας, μετατρέπεται σε υλικό για μια αόρατη σύνθεση. Ο Κωστής Δρυγιανάκης, πάντα πεισματικά εκτός κατηγοριών, επιστρέφει με το Unresolved Issues (Tanzprocesz, 2025)∙ έναν δίσκο που μοιάζει με άλυτο γρίφο, με ένα ημερολόγιο από φωνές και σιωπές που δεν ακολουθούν γραμμική πορεία αλλά ανοίγουν πολλαπλά μονοπάτια.
Η μουσική του δεν είναι ποτέ «καθαρή». Είναι μίξη, σύγκρουση, συνομιλία. Τυχαίο και δομημένο, αυστηρό και χαοτικό, καθημερινό και μυστηριακό. Σαν soundtrack μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ, αλλά υπάρχει στο μυαλό όσων την ακούνε.
Υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ του τυχαίου και του αυστηρά δομημένου. Πώς αποφασίζεις πότε να αφήσεις το τυχαίο να μιλήσει και πότε να το δαμάσεις;
Θα έλεγα ότι το τυχαίο και το δομημένο είναι δυο στοιχεία που αλληλοσυμπληρώνονται, πάντα και παντού, ακριβώς όπως στο σινικό Γιν Γιανγκ. Τίποτα δεν είναι απόλυτα δομημένο, τίποτα δεν είναι εντελώς τυχαίο. Πώς αποφασίζω; Νομίζω, με το ένστικτο, με την αίσθηση του κατάλληλου. Δεν το πολυσκέφτομαι, με την έννοια της λογικής, δεν το προαποφασίζω· αφουγκράζομαι μάλλον, όπως το έθετε ο Αντώνης Λιάκος σε ένα βιβλίο του. Αφήνω τους ήχους –τα ηχογραφήματα μάλλον– να με οδηγούν. Κατά κάποιο τρόπο, «κάνω υπακοή» στους ήχους που μεταχειρίζομαι· συνδιαλέγομαι μαζί τους όπως ο σκηνοθέτης με τους ηθοποιούς του. Καθοδηγώ, αλλά εξίσου καλά αφήνομαι και να οδηγηθώ. […]
Kώστας Καρδερίνης, Mic Music Portal (“Κάτι καλό να ακούσω”, Σεπτέμβρης 2025)
Κωστής Δρυγιανάκης – Unresolved Issues (Tanzprocesz, 2025)
Οι λογαριασμοί του Κωστή Δρυγιανάκη με την τέχνη που κατεργάζεται είναι μονίμως ανοιχτοί. Τούτο δω το πόνημα αποτελεί έξοχο δείγμα εγγραφής για το πόσο ακατάτακτος παραμένει και πόσο μακριά ταξιδεύει η φαντασία [του / μας] με υλικά που προέρχονται από εκ διαμέτρου αντίρροπες και αναπάντεχες πηγές. Ως περφεξιονιστής που είναι, ξεκίνησε το ταξίδι αυτού του δίσκου το φθινόπωρο του 2020 [με τη συμμετοχή πλειάδας συντελεστών] και το τελειοποίησε μόλις πέρσι. Μπορεί να μην κυκλοφόρησε άλλον ανάλογο δίσκο από το 2019 [‘Προσέγγιση’], αλλά όλοι όσοι τον παρακολουθούμε ξέρουμε ότι ποτέ δεν ησυχάζει και διαρκώς δοκιμάζει νέες εξ αδοκήτω συνεργασίες, νέες εμφανίσεις, νέα ταξίδια, νέες επενδύσεις παλαιών και νέων θεαμάτων και, εις θεός οίδε, τι έχει ακόμη φυλαγμένο στα συρτάρια του μέλλοντος.
Η μουσική των «ανοιχτών λογαριασμών» διαθέτει δυναμικό καμβά αναλογικών και ψηφιακών πηγών / μέσων καταγραφής, καθώς και ανορθόδοξα όργανα [μεταξύ των κλασικών] που παράγουν απρόσμενους ήχους. Ακόμη διαθέτει μέτρο και ρυθμό, αφηγηματικότητα και δράση, ακτιβισμό και αντίδραση, και, σε προέκταση της οπτικής του μουσικής συγκρότησης, λειτουργεί ως «ταινία δίχως εικόνα». Προτείνει δε, να βρει ο κάθε ακροατής την δική του «οπτική επένδυση» όσων ακούει, βιώνει [στην προσωπική ζωή] και… σακουλεύεται. Ο δίσκος αυτός, τολμώ να πω, είναι πολιτική πράξη και στάση [οπτικο]ακουστικής διαμαρτυρίας που κορυφώνεται με κρεσέντο «εις το πεδίον του Άρεως».